در طول قريب بيش از يکصد سال تدوين و انتشار بيانيه های سياسی آتشين ، انتقادی و بنيان کن به عنوان يک سنت در ميان روشنفکران و روشنگرا ن ، فعالان سياسی واجتماعی وحتی اخير ا در بين دانشگا هيا ن و اصحاب علم و قلم تسری يافته و نها دينه شده است . محتوای همه اين بيا نيه ها پس از خرده گيری ها ی نظام سياسی و معرفتی حاکم در دستگاه سياسی و نقد عملکرد آن در جامعه عمدتا بر مدار محورهايی از اين دست بوده است : آزادی بيان و نشر عقايد ، آزادی فعاليت احزاب و نها دها و سازما نها ی سياسی ، آزادی مطبوعات ، دفاع از حقوق بشر ، آزادی مشارکت در انتخا ب نظا م سياسی کشور ، دفاع از معاش آبرومند ونقد فقر وعقب ماندگی اقتصا دی و فرهنگی مردم .
در نوشتار حاضر با توجه به محتوای آخرين بيانيه ها ازجمله بيانيه ۵۶۵ نفر از فعالان سياسی ، اجتماعی و دانشگاهی ايران ، با بهره گيری از تاريخ و بازگشت به بيش از ۱۳۰ سال پيش ، دو بيانيه منتشر شده در عصر ناصر الدين شاه قاجار مورد توجه قرار می گيرد تا ديرپايی و جان سختی برخی ويژگی های سياسی ، اجتماعی و فرهنگی ايران در طول گذشت سالهای متمادی به نمايش گذارده شود .
در نوشتار حاضر با توجه به محتوای آخرين بيانيه ها ازجمله بيانيه ۵۶۵ نفر از فعالان سياسی ، اجتماعی و دانشگاهی ايران ، با بهره گيری از تاريخ و بازگشت به بيش از ۱۳۰ سال پيش ، دو بيانيه منتشر شده در عصر ناصر الدين شاه قاجار مورد توجه قرار می گيرد تا ديرپايی و جان سختی برخی ويژگی های سياسی ، اجتماعی و فرهنگی ايران در طول گذشت سالهای متمادی به نمايش گذارده شود .
