زمزمه های درون من، فریاد وارستگی است!

همه ما دستکم یکبار طعم ملس عشق را چشیده ایم و طبعا همه نیز تلخی عشق و دردهای ناشی از آن را نیز در زیر پوست مغز و قلبمان چونان نوشته ای حک شده بر پوستین درخت، حس کرده ایم. همیشه نیز عشق در جایی که عقلانیت فربه در ستیز با آن بر می خیزد و قلب را بخدمت تام و ‌تمام می گیرد، عشقی آسیب دیده و بیمار است؛ عشقی له شده، کج و کوله و آفت زده! در این عشقِ دو سویه، رابطه عاشقانه مصدوم است و در فضایی ممنوعه، معلولیت و محکومیتی می یابد که همیشه محکوم به فراموشی و پستونشینی است.